Het jaar daarna gaf hij bij voorbaat al aan dat hij niet van plan was om op de foto te gaan. Ik vond het prima, ‘als jij niet wilt, hoef je echt niet op de foto, lieverd’. Ook de juffies geïnstrueerd, dat hij echt niet hoefde als hij niet wilde. Zodra de fotograaf er was,vond hij het echter geen enkel bezwaar. Het grote verschil misschien dat hij deze keer met zijn kleine broertje op de foto mocht. Zijn kleine broertje begreep er overigens niets van, hij was pas 9 maanden en keek een beetje glazig in de lens, maar dat terzijde.

Ik maakte me echter geen zorgen meer voor de volgende keer. Nu heeft het sowieso weinig zin om je zorgen te maken over dit soort zaken, maar soms kun je het niet helpen als moeder.

Ik vertelde Steijn dat vandaag de schoolfotograaf zou komen. Om hem goed voor te bereiden, legde ik uit wat er ging gebeuren, 'we trekken jullie mooiste kleren aan en dan is het de bedoeling dat je naar de fotograaf lacht als hij een foto maakt’. Dat lachen kon ik wel op mijn buik schrijven deelde mijn oudste zoon mij direct mede. En zijn mooiste kleren, dat was natuurlijk zijn superman pak (hij noemt het zelf zijn mega mindy pak, want meneer is helemaal weg van mega mindy). Tja, en wat doe je dan als moeder…..

Om de foto niet bij voorbaat al te laten mislukken ben ik maar niet te veel in discussie gegaan. Hij mocht zijn pak mee naar school nemen en als er nog meer kinderen 'zulke mooie kleren' aan zouden hebben, mocht hij ook zijn superman pak aan. Gelukkig was hij het hele voorval alweer vergeten zodra we op school aankwamen. En toen ik hem kwam ophalen was het eerste wat hij zei, ‘ik heb gelacht naar de fotograaf’.

Zoals ik al zei, waarom zou je je ook druk maken.