Uit eten is altijd weer spannend vind ik. Je weet maar nooit hoe de petten erbij staan die avond en hoe zo’n maaltijd zal verlopen. Dat kan thuis al een hele klus zijn en in een restaurant wil je dan ook nog eens niemand tot last zijn. En natuurlijk hoop je dat je kinderen een beetje leuk gevonden worden, oftewel, dat ze zich (een beetje) gedragen.

Het leek ons een leuk idee om naar een pannekoeken restaurant te gaan. Die zijn gewend aan kinderen en ze serveren eten dat kinderen aanspreekt. Alhoewel, als papa enthousiast pannekoeken staat te bakken, vinden ze dat bijzonder interessant, snoepen lekker mee, om vervolgens te vragen wat we gaan eten. Maar dat terzijde.

Helaas was het pannekoekenrestaurant vol. We werden doorverwezen naar een ander kindvriendelijk restaurant.

Ik werd al een beetje zenuwachtig toen we binnenkwamen. Het was een redelijk net, rustig restaurant, voornamelijk volwassenen, met een paar wat oudere kinderen en het enige kindvriendelijke wat ik kon ontdekken was een vervallen speeltoestel voor wat grotere kinderen aan de andere kant van de parkeerplaats en een kindermenuutje.

Ik was me al helemaal aan het voorbereiden op een snelle hap, afleidingsmanouvres en rustige tafel spelletjes. Op zo’n moment kunnen je eigen kinderen je dan ineens verrassen. Alsof ze het iedere dag deden zaten ze daar gezellig aan tafel, rustig te kleuren alles om zich heen te bewonderen om vervolgens zeer uitgebreid te genieten van hun kindermenu’s. Voorbeeldig waren ze en ik natuurlijk apetrots. We hebben een heel gezellige avond gehad, waarbij we zelfs nog met elkaar hebben kunnen kletsen.

En dan word je natuurlijk al snel overmoedig. Ik dacht een week later nog een keer gezellig uit eten te gaan met de mannen. Maar ja……., binnen een half uur stond ik weer buiten met twee vermoeide, jengelende kinderen, terwijl oma binnen nog even snel haar visje zat weg te werken. Ach ja, het kan niet altijd feest zijn.